B kontra H

Muzyczna logika:

  • Widzisz B♭ - czytasz B
  • Widzisz B - czytasz H

Powodem jest różnica pomiędzy niemieckim i angielskim nazewnictwem dźwięków.

Niemiecka: CDEFGAH; Angielska: CDEFGAB

W zapisie ABC:

X:1
T:Nazwy dźwięków angielskie i niemieckie
L:1/4
C4 D4 E4 F4 G4 A4 _B4 =B4
w:(En)~C D E F G A B♭ B
w:(De)~C D E F G A B H

Żeby było śmiesznie, nazwa B istnieje w obu konwencjach, tylko oznacza coś innego: w niemieckiej dźwięk pół tonu nad A, a w angielskiej dźwięk który jest cały ton nad A.

Chodząc do polskiej szkoły muzycznej, używa się niemieckiej konwencji, „bo tak”. Potem, grając jazz albo amerykański pop, który się zapisuje w angielskiej (amerykańskiej) konwencji, doznaje się schizofreniii pomiędzy zapisem i mówieniem po polsku. Mówiąc po angielsku z kolei, używa sie angielskiej konwencji. Ja po angielsku mówię albo „B natural” albo „B flat”, żeby zawsze było wiadomo o co chodzi.